Project Hulphond: De cirkel is rond

Nova: nieuwe hulphond in spé!

Zeggen dat de afgelopen weken hectisch waren, is een understatement. Vlak nadat ik met ontzettend veel pijn in mijn hart moest besluiten mijn liefste Hunter te laten verhuizen, maakte de hulphondenschool een ontzettend naar vuurwerk incident mee. Er is gericht vuurwerk gegooid op mensen én hulphonden… Met de bijbehorende verdrietige gevolgen.
 
Toen de hulphondenschool dat bericht op hun Facebookpagina plaatste, is er een ware mediastorm ontstaan. Ongeveer elke landelijke krant heeft het bericht opgepikt, maar óók Hart van Nederland. En zo was mijn liefste flapoor ineens uitgebreid op televisie, want hij is, hoe pijnlijk ook, het beste voorbeeld van hoe vuurwerk een hulphond kan verpesten.
 
Voor Hunter had dat, bijzonder genoeg, dan weer een fantastisch resultaat. Bij de hulphondenschool in opvang had hij het gelukkig alweer heel erg naar zijn zin… Maar na de uitzending van HvN werd de hulphondenschool gebeld. Een telefoontje van mensen met het -letterlijke- hutje op de hei dat we zochten. Een telefoontje van mensen met een enorme tuin, grenzend aan een bos, een bank waar mijn flapoor wel lekker op mag liggen… Een telefoontje kortom, uit het hondenparadijs dat we voor hem zochten.
 
Er is kennis gemaakt en de liefde was wederzijds. In mijn vorige blog schreef ik het al: ‘Hoe ik me ga redden zonder jou weet ik nog niet, maar jij redt je absoluut. Je kunt het nu zonder mij.’
Hij kan het zonder mij. Hunter is verhuisd en heeft zijn definitieve huis gevonden. Een huis zonder vuurwerk, een huis met hele lieve mensen, kortom: een Thuis.
 
Maar ja. Hoe ik me ging redden zonder hem…
 
Vanaf het moment dat ik wist hoezeer Hunter het naar zijn zin heeft, kon ik ook weer openstaan voor het idee van een andere (hulp)hond. Hunter mis ik enorm. Als hond, als karakter, als haarbal… Nog elke dag sta ik met hem op en ga ik met hem naar bed. 
Alleen… Ik sta niet écht met hem op. Ik ga niet écht met hem naar bed.
 
Ik mis niet alleen Hunter om wie hij is, ik mis ook een hond ‘an sich’. En, niet te vergeten, alle hulp die Hunter altijd voor me bood. Hij was er altijd. Zonder vragen, zonder klagen, zonder wachten… En nu was er niemand meer.
 
Het verdriet om Hunter was niet weg, maar er kwam ook ruimte voor het idee van een andere hond.
 
En toen kwam een week of twee geleden dat berichtje van de hulphondenschool. ‘Annemarie, kan ik je nog even bellen?’
Dat “even” werd een telefoongesprek van twee uur – en nog talloze gesprekken daarna. 

Die andere hond. Ze was er misschien. Een hond van hetzelfde ras als Hunter, wederom een Australian Shepherd. Wederom ook een uitdaging… Maar dan op een héél ander vlak. Sociaal is ze méér dan in orde… Maar super- superslim is ze ook. Dat kan heel handig zijn, maar het kan ook enorm tegenwerken als je iets verkeerd aanleert. 

Met “kneusjes” ben ik goed, dat weet ik. Maar of ik dit kon..? Volgens de hulphondenschool wel. Juist, om mijn ervaring met Hunter.
 
Vandaag hebben we kennis gemaakt. Op van de zenuwen zat ik te wachten tot de deurbel ging. Een vrolijke, energieke stuiterbal denderde mijn huis binnen. Na alles uitgebreid ontdekt te hebben, kwam ze mij ontdekken. Van het gestuiter alleen werd ik al vrolijk, maar van die laatste ontdekkingstocht nog veel meer. Mijn gezicht hoef ik de komende dagen niet meer te wassen: dat heeft zij al voor me gedaan. En na wat kleine dingen in huis en een wandeling buiten, was het niet zo moeilijk meer.
 
De klik is er. Van allebei de kanten.
 
Nova gaat ze heten en na alle feestdagen, ergens in januari, neemt ze haar intrek hier.
 
Ze wordt niet “de tweede Hunter”. Ze wordt “de eerste Nova”. 
Hunter was (en is) uniek.
Maar… Dat is (of wordt) Nova ook.
 
Project Hulphond is afgerond. Niet zoals ik gehoopt had, maar tegelijk had ik me niet beter kunnen wensen. 

Project Hulphond: de cirkel is rond.

Dag, liefste flapoor. Geniet van je hutje op de hei waar je wél op de bank mag liggen.
Welkom, nieuwe flapoor. Op naar de training, een examen en een warm plekje op mijn voeteneind!
 
Facebook
Twitter
Flickr
LinkedIn

5 Comments

  1. Anneke

    Wat een geweldig nieuws en volgens mij weer een heerlijke nieuwe hond. Hunter zal jenooit vergeten maar Nova zal zeker een plaatsje krijgen in jouw ruime hart. Succes met Nova.

  2. Anja en Han

    Hoi Annemarie, het onderwerp bij Hart van Nederland hebben we toevallig gezien. Jouw hond in het nieuws met een geweldige afloop. Hoe mooi kan iets naars uiteindelijk toch zijn. Wat fijn dat Hunter dat heeft gekregen waar om gevraagd werd.

    Nog mooier misschien dat Nova ergens in januari bij jou komt en je weer een maatje gaat krijgen. Nova, een dubbele betekenis. Naast “nieuw” is het ook een ster die in helderheid gaat toenemen. Mooi gekozen.

    Heel veel succes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.