3 Comments

  1. Angelique

    Geweldig om dit te lezen,want het is idd zo dat je ook heel leuk met elkaar kan omgaan. Client en adlers. Leuke dingen mogen ook gedeeld worden. Daarom ga ik ook zo graag naar het werk. Het voelt niet als “werken” voor mij dat is het allermooiste eraan.

  2. Rick

    Hey Annemarie!

    Het is zo lang geleden dat ik van me heb laten horen, dat je me misschien niet eens meer kent. Vast wel! Mijn sexy stem vergeet je niet zo snel.

    Ik heb met enige regelmaat je blog gelezen, omdat ik zo af en toe nog aan je denk. Je hebt een heerlijke schrijfstijl en ik heb je openheid in je schrijven altijd enorm gewaardeerd. Als ik naar mezelf kijk, dan zie ik in mijzelf altijd meer complexiteit dan anderen in mij zien en vind ik het moeilijk om complimenten aan te nemen. Misschien ben je daar net zo in als ik. Maar als ik jouw verhalen lees, dan herken ik een sterke vrouw. Juist ook wanneer je je kwetsbaar opstelt en je het even helemaal beu bent. Dat is een zeldzaam mooie eigenschap. Dat wilde ik even kwijt, totaal los van dit verhaal.

    Ook al was dit niet de kern van je verhaal, toen ik over het niet kunnen fluiten las, moest ik meteen aan mezelf denken en aan mijn lachwekkende – is dat wel het goede woord? – pogingen om te fluiten. Het zette mij aan tot nieuwe pogingen en ik werd er aan herinnert waarom ik het lang geleden heb opgegeven. Ik kon het niet nalaten om even out loud te lollen (sorry voor dit abominale taalgebruik, maar om de een of andere reden bevalt het me).

    Niet de meest gebruikelijke manier om na al die jaren weer contact te leggen, ook omdat ik in mijn reactie totaal aan de lijn van je verhaal voorbij ga, maar ik zou het leuk vinden om weer eens met je bij te kletsen op de een of andere manier.

    Je hebt mijn mail, dus als mijn ‘out loud lollen’ je niet te hard heeft doen schrikken, dan weet je me te bereiken.

    Groetjes, Rick

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.